Niedziela Powołań w naszej parafii

W Niedzielę Powołań nasza wspólnota parafialna miała szczególną okazję, aby zatrzymać się nad tajemnicą powołania i drogą, na którą Bóg zaprasza każdego człowieka.

Gościliśmy dwóch kleryków z krakowskiego seminarium duchownego, którzy podczas Mszy Świętych podzielili się z nami swoimi świadectwami. Opowiedzieli o własnej drodze rozeznawania powołania, o odkrywaniu Bożego wezwania oraz o decyzji, by odpowiedzieć na nie swoim życiem.

Ich słowa przypomniały nam, że powołanie rodzi się często pośród zwyczajnych wydarzeń, a jego odkrywanie wymaga czasu, modlitwy, wsłuchiwania się w głos Boga, ale również odwagi, by Mu zaufać.

Dziękujemy naszym gościom za obecność, szczerość i świadectwo wiary. Otaczamy modlitwą ich oraz wszystkich przygotowujących się do kapłaństwa. Prośmy również o nowe, święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne, szczególnie spośród młodych ludzi naszych rodzin i naszej parafii.

Poniżej publikujemy jedno ze świadectw, którym klerycy podzielili się z naszą wspólnotą.

Szczęść Boże! Nazywam się Krzysztof. Jestem klerykiem III roku studiów i IV roku formacji w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej.

Zacznijmy od wyjaśnienia, czym jest powołanie. Najprościej rzecz ujmując, jest to najlepsza droga do przeżycia swojego życia, wybrana dla nas przez Boga, która wiedzie do wiecznej szczęśliwości, czyli nieba. Powołanie nie jest pojęciem tak odległym, jak mogłoby się wydawać. Przyjęło się mówić przede wszystkim o „powołaniu do kapłaństwa”, a przecież dróg jest znacznie więcej: małżeństwo, życie zakonne czy życie w stanie wolnym. Co ważniejsze, wszystko to nie jest celem, lecz drogą do realizacji naszego podstawowego powołania: do świętości. Sam Jezus w Ewangelii św. Jana, w swojej modlitwie arcykapłańskiej, zaprasza nas do tej jedności z Bogiem, mówiąc: „Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie: aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał”.

Powstaje jednak pytanie: jak odkryć tę drogę? Niestety, nie ma na to prostej formuły. Pan Bóg na różne sposoby pociąga nas ku świętości. Wystarczy spojrzeć na żywoty świętych: nie ma dwóch takich samych. W tym właśnie kryje się piękno, ponieważ każdy z nas po przeżyciu swojego życia może przynieść do nieba dar własnej, niepowtarzalnej drogi do świętości. Jednak nie jesteśmy w tym pozostawieni w całkowitych ciemnościach. Bóg daje nam wiele znaków, małych i większych, które pomagają rozpoznać tą naszą najlepszą drogę ku świętości. Trzeba jednak nauczyć się je dostrzegać: pytać, odkrywać, nie ustępować i ponownie pytać. A w  rozmowie duchowej wiele cieni zostaje rozjaśnionych.

Do tego odkrywania chciałbym dołożyć także swoje doświadczenie, przedstawiając, jak rozeznawałem i nadal rozeznaję własne powołanie.

Wśród licznych rozmyślań nad swoim powołaniem, już w seminarium, dostrzegłem, że większość drogowskazów, które mnie tu skierowały, wiązała się z trzema cnotami boskimi: wiarą, nadzieją i miłością. Z czasem odkryłem, że każda z tych cnót niejako odzwierciedla cechę jednego z okresów życia: wiara – dziecięcą, odkrywczą ciekawość; nadzieja – odwagę dorosłości; miłość – dojrzałą troskę. Wokół tych trzech cnót chcę przedstawić historię mojego powołania.

Wiara wzrastała we mnie przede wszystkim dzięki dziecięcej ciekawości, tej, która każe pytać, dlaczego trawa jest zielona, a niebo niebieskie. Od dzieciństwa byłem bardzo ciekawskim dzieckiem i, na chwałę Pana, nikt tej ciekawości we mnie nie zgasił. Byłoby to zresztą trudne, ponieważ większością swoich dociekań dzieliłem się, gdy byłem sam w przedsionku kościoła, przed zamkniętą kratą. Nie były to głębokie teologiczne rozważania ani dysputy, lecz raczej modlitewne pytania o wszystko i o nic, z wciąż powracającym „czemu?” i „dlaczego?”. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego tak ciągnie mnie do kapłaństwa i dlaczego ta myśl nie chce mnie opuścić. Zwłaszcza że z czysto utylitarnego punktu widzenia nie wiązały się z tym żadne korzyści. Już wtedy zaczynała się znana nam wszystkim nagonka: „Że wszyscy księża to pedofile/złodzieje itd….”. Jednak jak to bywa w szkole nie udało mi się też długo zachować myśli o kapłaństwie dla siebie. Gdy szkolni rówieśnicy dowiedzieli się, jaką drogę chcę obrać w życiu, nie spotkałem się z żadną zdrową reakcją. Jedni oczekiwali, że skoro tak, to już powinienem dorównywać świętością Matce Teresie. Inni widzieli w tym doskonały powód do wyśmiewania mnie. Po ludzku sytuacja byłaby tragiczna, zwłaszcza dla dziecka którym wtedy byłem, gdybym pozostał z tym sam. Jako młody chłopak, który niechętnie dzielił się swoimi emocjami z innymi, wylewałem wszystko przed ołtarzem. W tym moim nieustannym powracaniu do Boga otrzymywałem nie tylko odpowiedzi, ale też niezwykłe poczucie spokoju. Nie mogę tu pominąć relacji, którą dzięki mojej mamie nawiązałem z Najświętszą Maryją Panną. Nie zliczę, ile razy w trudnych chwilach okrywała mnie swoim płaszczem.

Następnie wraz z nadzieją wzrastała we mnie dorosła odwaga zakorzeniona w Bogu, świadoma, że to, co jest tu i teraz, nie jest wszystkim. Towarzyszyło jej poczucie odpowiedzialności za własną wiarę. Tak jak dorośli troszczą się o swoje dzieci, tak i nasza dojrzała nadzieja powinna troszczyć się o dziecięcą, ciekawską wiarę. Działania tej cnoty doświadczyłem szczególnie w latach licealnych. Jeszcze przed pierwszym dniem szkoły przyrzekłem sobie, że nie popełnię błędu z podstawówki i nie będę dzielił się swoim powołaniem. Plany jednak szybko zderzyły się z rzeczywistością. Na pierwszych zajęciach nauczyciel poprosił nas, abyśmy się przedstawili i powiedzieli, kim chcemy zostać. A mi jak na złość w  głowie zabrzmiały słowa: „Kto się Mnie wyprze przed ludźmi, tego się wyprę wobec aniołów Bożych”. I przyznałem się więc do swoich planów, tracąc święty spokój, ale zyskując dar i okazję. To wyznanie wystawiło mnie na wiele pytań ze strony rówieśników i zmusiło do świadomego przyjrzenia się temu, czy rzeczywiście jest to moja droga. Był to czas wielkich niepewności, nawet związku, lecz przede wszystkim okres budowania zaufania i zawierzenia Panu Bogu, szczególnie wobec pierwszego poważnego kryzysu.

Co ciekawe, nie był to mój kryzys, lecz kryzys mojego dobrego przyjaciela. Wiele mnie kosztowało to doświadczenie. Przez pierwsze pół roku towarzyszyłem człowiekowi, który się poddał, przez kolejne dwa miesiące człowiekowi, który znienawidził ludzi, a na końcu przyszła faza, w której już nie tylko odrzucał Boga, lecz wręcz Go wykpiwał. Był bardzo zagubiony. Towarzyszenie mu i próby pomocy stanowiły ciężar znacznie przekraczający moje kompetencje jako licealisty. A jednak także wtedy nie zostałem pozostawiony sam sobie. Nie zliczę kryzysowych sytuacji, w których mogłem dostrzec rękę Boga: czy to w słowach, które do niego kierowałem, choć sam nie potrafiłbym ich wymyślić, czy to w drobnych znakach. Na przykład: opowiadał mi, że kiedy był już gotowy całkowicie odciąć się od wszystkich i szedł z walizkami, zatrzymał go widok parafialnego krzyża. Z etapu nienawiści do ludzi wyrwał go natomiast, co zaskakujące, wypadek na przejściu dla pieszych, w którym został potrącony, ale nie odniósł trwałych obrażeń. Mam przeczucie, że udział w tym mogła mieć Matka Boża, której szczególnie powierzałem wówczas tę sprawę. Pamiętam, że byłem już na niego tak zły, iż podczas nowenny do Najświętszej Maryi Panny zamiast zwyczajowego „Matko, okryj go swoim płaszczem”, poprosiłem: „Matko, zasadź mu kopniaka, żeby się ogarnął”. Następnego dnia poskarżył mi się, że jakaś I tu cytat “głupia baba” potrąciła go na pasach. Zakończenie trzeciego etapu, tego, w którym wykpiwał Boga, pozostaje dla mnie już zupełną Bożą tajemnicą. Po Bożym Narodzeniu podszedł do mnie i zapytał, czy za wszystko, co powiedział, jest potępiony. Szczerze żałował. Tak właśnie objawia się nadzieja, którą obdarza nas Bóg i która zaprasza, by nie poddawać się nawet wobec największych grzechów: własnych lub cudzych. Odrzucamy przecież grzech, a nie człowieka. To doświadczenie towarzyszenia drugiej osobie i udzielania jej wsparcia stało się dla mnie jedną z przesłanek wskazujących, że właśnie tą drogą chcę podążać, ponieważ odnajdywałem się w takim towarzyszeniu.

Wreszcie miłość, która zaczęła szczególnie wzrastać we mnie właśnie w seminarium. Jestem tutaj przecież po to, aby nadal rozeznawać swoje powołanie. Przez te cztery lata miłość pozwoliła mi dostrzec wiele spraw, na które wcześniej pozostawałem ślepy. Seminarium umożliwiło mi budowanie świadomej relacji z Bogiem, ale także otworzyło moje oczy na drugiego człowieka, zwłaszcza na moich drogich kochanych współbraci seminaryjnych. Gdyż życie seminaryjne ma to do siebie, że każdego dnia konfrontuje człowieka z sytuacjami trudnymi, których nie sposób unieść samemu. Właśnie w nich odkryłem, że z niczym nie trzeba mierzyć się samotnie. Zawsze jest ktoś, kto może pomóc mi nieść mój krzyż, i ktoś, komu ja mogę pomóc nieść jego krzyż. I na tym polega to że wszyscy jesteśmy Kościołem: wspólnotą braci i sióstr: z Bogiem, dla Boga i w Bogu. Jednością w różnorodności, gdzie ubogacamy się nawzajem swoimi talentami, i wspomagamy się w dążeniu do świętości.

Na zakończenie pragnę sparafrazować słowa z Pierwszego Listu św. Jana:

„Mówię do was, dzieci: dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na Jego imię. Poznawajcie zatem to Imię, szukając i pytając, aby prawdziwie wierzyć”.

„Mówię do was, starsi: poznaliście Tego, który jest od początku. Podzielcie się więc tym, co poznaliście, wspierając radą, a szczególnie miłością, którą od Niego otrzymaliście”.

„Mówię do was, dorośli: zwyciężyliście Złego. Dlatego promieniujcie nadzieją w Tego, który zapewnił wam to zwycięstwo”.

Dziękuję za Waszą duchową pamięć i gorąco proszę o dalszą modlitwę. Zapewniam o naszej stałej modlitwie za Was. Bóg zapłać.

Kategorie: Aktualności